Pallidalna stymulacja głębinowa w podstawowej lub uogólnionej dystonii cd

Jakość życia oceniano za pomocą 36-itemowego badania ogólnego stanu zdrowia (SF-36), które ocenia zarówno fizyczne, jak i psychiczne elementy funkcjonowania w skali od 0 do 100, przy czym wyższe wyniki wskazują na wyższy poziom funkcja.28 Nasilenie dystonii i bólu oceniano za pomocą wizualnej skali analogowej bólu i nasilenia dystonii, z ocenami od 0 do 10 i wyższymi punktami wskazującymi na większą ostrość. Wykonano również pomiary chodzenia (czas trwania i liczbę kroków wykonanych podczas 14-minutowego spaceru z jednym obrotem) i stukanie palcem (liczba naciśnięć w ciągu 30 sekund). Stan poznawczy i psychiczny oceniano za pomocą Skali Oceny Otępień Mattis (z ocenami od 0 do 144 i niższymi punktami wskazującymi na bardziej ciężką demencję), 29 Skali Oceny Psychiatrycznej30 (z ocenami od 24 do 168 i wyższymi punktami wskazującymi na wyższą ostrość) , Inwentarz Depresji Becka (z ocenami od 0 do 63 i wyższymi punktami wskazującymi na bardziej ciężką depresję) oraz Beck Anxiety Inventory31 (z ocenami od 0 do 63 i wyższymi punktami wskazującymi na większy niepokój). Zabieg chirurgiczny
Stałe elektrody czteropłaszczyznowe (model Medtronic 3387 lub 3389) wszczepiono dwustronnie w boczno-boczną część wewnętrznego palucha kulistego podczas jednej sesji, podczas gdy pacjent był pod znieczuleniem ogólnym. Początkowy cel implantacji wynosił 2 mm przed przednią, 20 do 21 mm od strony bocznej i od 2 do 6 mm poniżej punktu środkowego; lokalizacja strony została udoskonalona dzięki połączeniu bezpośredniej wizualizacji MRI, rejestracji mikroelektrod i stymulacji śródoperacyjnej (w zależności od lokalnych zasobów). Elektrody połączono z w pełni wszczepionym neurostymulatorem (Kinetra, Medtronic) podczas tej samej lub kolejnej sesji chirurgicznej. Pooperacyjny MRI wykonano u 24 pacjentów, aby wykluczyć bezobjawowy krwotok i potwierdzić odpowiednią lokalizację elektrod na granicy brzusznej tylno-bocznej wewnętrznej gałki bladej. U pozostałych pacjentów potwierdzenie celowe uzyskano w wyniku radioterapii stereotaktycznej pooperacyjnej lub fuzji skanów CT i MRI.
Randomizacja i leczenie
Po zabiegu pacjenci zostali losowo przydzieleni w stosunku 1: bez stratyfikacji, aby otrzymać neurostymulację lub stymulację pozorowaną przy użyciu centralnej listy randomizacji. Liczby pacjentów w obu grupach zrównoważono przy użyciu permutowanych bloków czterech.
W ciągu tygodnia po operacji wykonano sesję programistyczną, podczas której badano ostre skutki narastania amplitudy neurostymulacji o wysokiej częstotliwości dla każdego kontaktu elektrody (test trwający co najmniej 30 sekund) w trybie monopolarnym (częstotliwość, 130 Hz; szerokość, 120 .s). Kontakt dla przedłużonej stymulacji został wybrany na podstawie zmniejszenia dystonicznej hiperkinezji lub indukcji fosfenów przy niskim progu (sugerującym bliskość do przewodu wzrokowego) lub na podstawie badań neuroobrazowania (sugerując lokalizację elektrod na granicy brzusznej pallidum u pacjentów bez ostrych efektów stymulacji). Zgodnie z przypisaniem do grupy, pacjenci byli albo zaprogramowani do otrzymywania neurostymulacji, z amplitudą 0,5 V poniżej progu wywoływania ostrych działań niepożądanych, albo stymulacji pozorowanej, z amplitudą 0 V
[przypisy: jak zrobić trx, kopernika przychodnia, dentysta warszawa bemowo ]
[więcej w: cezas lublin, ttw katowice, kielecka izba aptekarska ]