Pallidalna stymulacja głębinowa w podstawowej lub uogólnionej dystonii ad 7

Większość zdarzeń była dobrze znanym powikłaniem zabiegu chirurgicznego. Zakażenie w miejscu stymulacji, które wystąpiło u trzech pacjentów, było najczęstszym źródłem powikłań okołooperacyjnych, wymagającym tymczasowego usunięcia implantu u dwóch pacjentów. Wszystkie zdarzenia niepożądane podczas fazy randomizowanej ustąpiły bez trwałych następstw. W fazie wydłużenia fazy otwartej u 11 pacjentów wystąpiło łącznie 13 zdarzeń niepożądanych (Tabela 4). Dysartria (przejawiająca się jako niewyraźna, ale zrozumiała mowa), najczęstsze zdarzenie, wystąpiło u pięciu pacjentów (12%). Działania niepożądane podczas fazy rozszerzenia były zazwyczaj związane ze stymulacją i rozwiązane lub poprawione poprzez zmianę środków stymulujących. Dysarthria u jednego pacjenta i dysestezje u dwóch pacjentów utrzymywały się pomimo korekcji w neurostymulacji i zostały zaakceptowane jako trwałe efekty uboczne, ponieważ nie można było uzyskać najlepszej możliwej poprawy dystonii bez skutków ubocznych. U jednego pacjenta z łagodną cukrzycą nawracające zakażenie doprowadziło do trwałego usunięcia układu neuro-stymulacji krótko po zakończeniu badania.
Dyskusja
W tym 3-miesięcznym, randomizowanym badaniu z kontrolą pozorowaną ocenialiśmy efekty dwustronnej stymulacji głębokiego mózgu dla podstawowej pierwotnej i dystalnej odcinka. Okazało się, że 3 miesiące neurostymulacji doprowadziło do zmniejszenia nasilenia dystonii, co odzwierciedla wynik ruchowy (poprawa o 39%), zmniejszenie niepełnosprawności (38%) i poprawa fizycznych aspektów jakości życia (30%); ulepszenia te były znacznie lepsze niż te związane ze stymulacją pozorowaną. Pacjenci, którzy początkowo zostali przydzieleni do grupy stymulacji pozorowanej, zostali przełączeni na neurostymulację po 3 miesiącach, a podobne korzyści zaobserwowano w całej badanej grupie po 6 miesiącach ciągłej neurostymulacji, przy średniej poprawie wyniku ruchu o 46%, w porównaniu z z linią podstawową. Połowa pacjentów miała ponad 50% zmniejszenie objawów. Ta objawowa korzyść przełożyła się na znaczną poprawę we wszystkich czynnościach dnia codziennego, co oceniono za pomocą Skali Oceny Dystonii Burke-Fahn-Marsden oraz w znacznej poprawie fizycznego i umysłowego wymiaru jakości życia, mierzonej przez SF-36.
Korzyści były widoczne pomimo stosunkowo krótkiego okresu obserwacji. Wcześniejsze badania wykazały opóźniony i postępujący przebieg zmniejszenia dystonii za pomocą neurostymulacji bladej. Ta rozbieżność może odzwierciedlać różne kliniczne cechy dystonii, które nie zostały odpowiednio uchwycone przez aktualną kliniczną skalę ocen. Pierwsze oznaki poprawy dystonii ruchomej widzieliśmy w ciągu kilku godzin lub dni po rozpoczęciu skutecznej neurostymulacji, podczas gdy utrwalone postawy dystoniczne były bardziej oporne i często kontynuowały poprawę po zakończeniu badania. Chociaż 6-miesięczny okres obserwacji może być zbyt krótki, aby ocenić pełny zakres poprawy we wszystkich aspektach dystonii, nasze wyniki są blisko zgodne z jedynymi innymi prospektywnymi badaniami dotyczącymi głębokiej stymulacji mózgu przy pierwotnej uogólnionej dystonii, które odnotowano średnio 51% spadek wyniku ruchowego po 12 miesiącach
Kliniczne znaczenie korzyści z neurostymulacji, które obserwowaliśmy, było większe niż efekt wysokodawkowego triheksyfenidylu, najsilniejszego leku do leczenia dystonii.32 W tej próbie krzyżowania dla uogólnionej dystonii, średnia różnica wyników na Burke -Fahn-Marsden Dystonia Ocena Skala między placebo i triheksyfenidylu wynosiła 6,9 punktu (25%), a tylko 19% pacjentów miało redukcję wyników powyżej 50% w przypadku leczenia.
Pacjenci z uogólnioną lub odcinkową dystonią mieli podobną korzyść objawową po 6 miesiącach neurostymulacji, co sugeruje, że oba te warunki są w równym stopniu zdolne do pozytywnej odpowiedzi
[podobne: testy na nietolerancje pokarmowe, odbudowa zęba na włóknie szklanym cena, proteza zębowa cennik ]
[patrz też: teb edukacja leszno, czaszka rysunek, ile kosztuje królik miniaturka ]