Pallidalna stymulacja głębinowa w podstawowej lub uogólnionej dystonii ad 6

Neurostymulacja była znacznie lepsza w porównaniu z wszystkimi punktami podskórnymi skali ocen Burke-Fahn-Marsden Dystonia i większością elementów niepełnosprawności. Jakość życia, oceniona na podstawie wyniku dla fizycznego składnika SF-36, poprawiła się w grupie neurostymulacji o 10,1 . 7,4 punktu (poprawa o 29,8%), która różniła się znacząco od zmiany w grupie placebo ( 3,8 . 8,4 punktu, co stanowi poprawę o 11,4%). Wpływ na wyniki pierwotne i wtórne podsumowano w Tabeli 2. Open-Label Study Extension
Wśród pacjentów, którzy zostali losowo przydzieleni do grupy stymulacji pozorowanej w ciągu pierwszych 3 miesięcy, wynik ruchów na skali oceny dystonicznej Burke-Fahn-Marsden poprawił się średnio o 12,0 . 10,0 punktów (36,8%) po 6 miesiącach leczenia. ciągła neurostymulacja (Figura 2B). Wśród pacjentów pierwotnie przypisanych do neurostymulacji wynik ruchowy ulegał dalszej poprawie, ze spadkiem z 24,5 . 22,8 na 3 miesiące do 19,8 . 15,1 na 6 miesięcy, ale ta dodatkowa poprawa nie była istotna (P = 0,24).
Tabela 3. Tabela 3. Wyniki 6-miesięcznej fazy przedłużenia etykiety. Porównano wyniki pomiarów wyjściowych i po 6 miesiącach neurostymulacji w celu oceny wielkości efektu leczenia w całej grupie badanej (Tabela 3). Wszystkie objawy ruchowe (z wyjątkiem mowy i połykania), wszystkie wyniki niepełnosprawności, wyniki dotyczące fizycznych i psychicznych składników SF-36 oraz globalna ocena kliniczna wykazały wyraźne i znaczące usprawnienia wśród pacjentów w grupie neuropymulacji. Nasilenie dystonii odzwierciedlone przez wynik ruchów zmniejszyło się o ponad 75% u 5 pacjentów, ponad 50% u 18 pacjentów i ponad 25% u 30 pacjentów. Sześciu pacjentów, w tym jeden z mutacją DYT1 w genie torsy A, miało zmniejszenie objawów o 25% lub mniej; leczenie uznano za zakończone niepowodzeniem u tych pacjentów. Średnio spadek nasilenia objawów ruchowych nie różnił się istotnie u 5 pacjentów z pierwotnie uogólnioną dystonią, u których wystąpiła mutacja DYT1 (-21,7 . 14,4) oraz u 13 pacjentów, którzy nie mieli mutacji (-18,8 . 15,5) (P = 0,80). Porównanie post hoc względnego spadku wyników ruchowych wśród pacjentów z uogólnioną dystonią (redukcja o 41,9 . 26,5%) oraz z dystonią odcinkową (redukcja o 52,6 . 23,6%) nie wykazało istotnych różnic (P = 0,41).
U 20 pacjentów leczonych z powodu dystonii przy przyjęciu do szpitala dawki leku spadły średnio o 32,1% po 6 miesiącach; farmakoterapia została całkowicie przerwana u 5 pacjentów. Pomiary stymulacji pozostały niezmiennie stabilne w czasie (Tabela 1).
Neurostymulacja znacząco zmniejszyła depresję, mierzoną za pomocą Inwentarza Depresji Becka, ale w żaden inny sposób nie zmieniła stanu umysłowego ani kognitywnego (mierzonego skalą oceny otępienia Mattisa, inwentarzem lęku Becka i krótką oceną psychiatryczną) (tabela 3).
Zdarzenia niepożądane
Tabela 4. Tabela 4. Zdarzenia niepożądane. Podczas początkowej, 3-miesięcznej, randomizowanej fazy badania, u dziewięciu pacjentów odnotowano dziewięć zdarzeń niepożądanych, z których sześć wystąpiło w grupie neurostymulującej, a trzy w grupie pobudzenia pozorowanego (Tabela 4).
[hasła pokrewne: pomoc psychologiczna online, badania przed ciążą dla mężczyzny, proteza zębowa cennik ]
[podobne: meganet opole, starmedica gdynia, przychodnia stabłowice ]