Królicze antytynocyty globulin a Basiliximab w transplantacji nerek ad 6

Jednak po 12 miesiącach więcej pacjentów z grupy globulin antytynocytowej niż z bazyliksymabu otrzymało mykofenolan mofetylu (20,2% wobec 10,3%, P = 0,05). Punkty końcowe skuteczności
Tabela 3. Tabela 3. Skuteczność Punkt końcowy 12 miesięcy po transplantacji. Po 12 miesiącach częstość pierwotnego punktu końcowego nie różniła się istotnie między grupą z globuliną antytynocytową (50,4%) a grupą bazylikiksymabu (56,2%, p = 0,34) (tabela 3). Mniej było pacjentów z potwierdzonym biopsją ostrym odrzuceniem w grupie z globuliną antytynocytową niż w grupie bazyliksymab (15,6% w porównaniu z 25,5%, P = 0,02) (Tabela 3). Częstość ostrego odrzucenia była niższa wśród osób czarnoskórych i nieszkolonych otrzymujących globulinę antyitocytarną niż wśród otrzymujących bazyliksymab. Częstość występowania nie różniła się istotnie między czarnymi a nieżyczliwymi w obu połączonych grupach (P = 0,14). Częstość występowania nie różniła się istotnie między pacjentami (w obu grupach łącznie) w Stanach Zjednoczonych i w Europie (P = 0,28). Nie stwierdzono epizodów odrzucenia z III stopniem Banffa (ciężki epizod odrzucenia polegający na znacznym zapaleniu tętnic obejmującym błonę wewnętrzną lub przezścienne tętnice z osadem włókienkowym i martwicą przyśrodkowych komórek mięśni gładkich). Ciężkie odrzucenie, wskazane przez potrzebę leczenia przeciwciałem, występowało rzadziej wśród pacjentów otrzymujących globulinę antytynocytową niż wśród otrzymujących bazyliksymab (1,4% vs. 8,0%, P = 0,005).
Częstość opóźnionej czynności przeszczepu była podobna w grupie globulin antytynocytowej (40,4%) i grupie bazyliksymab (44,5%, P = 0,54), podobnie jak częstość powolnej czynności przeszczepu (odpowiednio 23,4% i 26,3%; P = 0,49; ). Średnia liczba zabiegów hemodializy była podobna w grupie globulin antytynocytowej i grupie bazylikiksymabu (odpowiednio 3,2 . 3,0 i 3,1 . 2,9, P = 0,62). Częstość występowania utraty przeszczepu była również podobna u pacjentów otrzymujących globulinę antytynocytową (9,2%) i otrzymujących bazyliksymab (10,2%), podobnie jak przypadki zgonu (odpowiednio 4,3% i 4,4%) oraz przyczyny utraty przeszczepu i zgonu.
Bezpieczeństwo
Tabela 4. Tabela 4. Częstotliwość występowania zdarzeń niepożądanych po 12 miesiącach. Te dwa czynniki były związane z podobnym ogólnym występowaniem zdarzeń niepożądanych i poważnych zdarzeń niepożądanych (Tabela 4). Natychmiast po transplantacji leukopenia i trombocytopenia występowały częściej u pacjentów, którzy otrzymywali globulinę antytynocytową niż u tych, którzy otrzymali bazyliksymab (P <0,001). W 14 dniu nie odnotowano istotnych różnic (ryc. 2).
Ogólnie, częstość występowania infekcji była wyższa w grupie globulin antytynocytowej niż w grupie bazyliksymabu (85,8% w porównaniu z 75,2%, P = 0,03). Wydaje się, że różnica ta wynikała z większej częstości zakażeń dróg moczowych w grupie globulin antytynocytowej (39,0%, vs. 27,0% w grupie bazyliksymabu, P = 0,04) i zakażeń wirusowych innych niż CMV (21,3% w porównaniu z 11,7%, P = 0,04). Częstość występowania choroby CMV była mniejsza w grupie globulin antytynocytowej niż w grupie bazyliksymabu (7,8% w porównaniu z 17,5%, P = 0,02). Profilaktykę antybiotykową stosowano zgodnie z protokołem każdego ośrodka, i była ona stosowana u mniejszej liczby pacjentów otrzymujących globulinę antyzytocytową niż u pacjentów otrzymujących bazyliksymab (18,9% vs.
[podobne: kopernika przychodnia, testy na nietolerancje pokarmowe, proteza zębowa cennik ]
[więcej w: teb edukacja leszno, czaszka rysunek, ile kosztuje królik miniaturka ]